درازل کلمه بود. کلمه با خدا بود و کلمه خود خدا بود، از ازل کلمه با خدا بود. همه چیز به وسیلۀ او هستی یافت و بدون او چیزی آفریده نشد. حیات از او به وجود آمد و آن حیات نور آدمیان بود. نور در تاریکی می تابد و تاریکی هرگز بر آن چیره نشده است. کلمه انسان شد و درمیان ما ساکن گردید. ما شکوه و جلالش را دیدیم، شکوه و جلالی شایستۀ فرزند یگانۀ پدر و پر از فیض و راستی.

یوحنا ۵،۱۴-۱:۱